برنامه ایمنی شخصی
براساس پروتکل Stanley-Brown
این برنامه را در آرامش پر کن تا در لحظه بحران بتوانی به آن تکیه کنی. هیچکس جز خودت آن را نمیبیند.
خطوط اضطراری — یک ضربه برای تماس
چرا از قبل بنویسیمش؟
تصمیم در حال آرامش
بحران میدان دید ذهن را تنگ میکند؛ برنامهای که در روز خوب نوشته شده، بهجای تو تصمیم میگیرد.
نشانههای هشدار اسم پیدا میکنند
وقتی سیگنالهای اولیهات را بشناسی، بهجای چند دقیقه، چند ساعت فرصت داری.
حمایت ملموس میشود
نه «با کسی حرف بزن»، بلکه یک اسم و شمارهی مشخص که از قبل با او هماهنگ کردهای.
محیط امنتر میشود
برنامهریزی برای فاصلهانداختن میان خودت و وسایل آسیب، یکی از محافظتکنندهترین کارهای ممکن است.
شواهد پشت برنامهی ایمنی
«مداخلهی برنامهی ایمنی» که استنلی و براون طراحی کردند، ابزاری کوتاه و تکجلسهای است که امروز در اورژانسهای سراسر دنیا استفاده میشود. پژوهشهایی که افراد را پس از مراجعه به اورژانس دنبال کردهاند نشان میدهند شانس رفتار خودکشی بعدی در کسانی که با یک برنامهی ایمنی و تماس پیگیری مرخص شدهاند، حدود نصف گروه مراقبت معمول بوده است. دلیلش ساده است: پیش از بحران نوشته میشود، جایی نگه داشته میشود که در دسترس باشد، و بهترتیب از کارهایی که تنهایی میکنی به آدمها و بعد به متخصص و اورژانس میرسد.
شش گام برنامهی ایمنی
- 1
نشانههای هشدار: فکرها، حسها، تصویرها و رفتارهایی که میگویند دورهی سختی دارد شروع میشود.
- 2
مقابلهی درونی: کارهایی که تنهایی میکنی تا حواست پرت و بدنت آرام شود — پیادهروی، دوش، موسیقی، تنفس، یک کار مشخص.
- 3
آدمها و مکانهایی که حواست را پرت میکنند: جاهایی که میتوانی باشی بدون آنکه اصلاً دربارهی بحران حرف بزنی.
- 4
کسانی که از آنها کمک میخواهی: دو-سه نفری که واقعاً به آنها زنگ میزنی، با شماره، و اینکه جملهی اولت چیست.
- 5
متخصصها و خدمات: درمانگرت، خط بحران محلی و شمارهی اورژانس، همه در یک جا.
- 6
امنکردن محیط: چه چیزی جابهجا، قفل یا به کسی سپرده میشود، و چه کسی در این کار کمکت میکند.
چطور برنامه واقعاً کار کند
- ✦با زبان خودت بنویس؛ متنی که رسمی و کلینیکی باشد، ساعت ۲ بامداد خوانده نمیشود.
- ✦به یک نفر بگو این برنامه وجود دارد و کجاست؛ برنامهای که کسی از آن خبر ندارد، نصف برنامه است.
- ✦فهرست را کوتاه نگه دار. شش کاری که واقعاً انجام میدهی از بیست آرزو بهتر است.
- ✦بعد از هر هفتهی سخت مرورش کن و آنچه کمک نکرد را عوض کن؛ برنامه برای ویرایششدن ساخته شده.
- ✦در انتها یک دلیل برای زندگی بنویس، در یک جملهی مشخص. در آن لحظه بیشتر از تصورت اهمیت دارد.
در هر گام چه بنویسیم؟
| گام | نمونهی خوب | خیلی کلی |
|---|---|---|
| نشانهی هشدار | غذا نخوردن، دو روز جوابندادن به کسی | حالم بد است |
| مقابلهی تنهایی | دوش سرد و بعد ۲۰ دقیقه پیادهروی تا پارک | سعی کن آرام باشی |
| حواسپرتی | نشستن در کافهی سر کوچه تا وقت بستهشدن | بیشتر بیرون برو |
| کسی که کمک میخواهی | زنگ به سارا — «شب سختی دارم، میتوانی پای خط بمانی؟» | با یکی حرف بزن |
| متخصص | دکتر نیا، شمارهی مطب، بهعلاوهی خط بحران شبانهروزی | کمک بگیر |
| محیط امن | جعبهی داروها را امشب به برادرم میدهم | مراقب باش |
برنامهات روی دستگاه خودت و بهصورت رمزنگاریشده ذخیره میشود. این برنامه جایگزین خدمات اورژانس نیست.
پرسشهای پرتکرار
برنامهی ایمنی برای چه کسی است؟+
برای هرکسی که دورههایی احساس ناامنی، فشار زیاد یا ازدستدادن کنترل را تجربه میکند؛ نه فقط کسانی که افکار خودکشی دارند. خیلیها آن را برای حملهی پانیک، میل به خودآسیبی یا خطر بازگشت اعتیاد مینویسند.
اگر کسی را برای گام حمایت نداشته باشم چه؟+
بهجایش خدمات را بنویس: خط بحران، خط شنیدن، گروه حمایت همتا. بعد «ساختن یک ارتباط» را بهعنوان هدفی برای روزهای آرامتر در نظر بگیر.
با درمانگرم در میان بگذارم؟+
اگر درمانگر داری، بله. برنامههای ایمنی وقتی بهترین نتیجه را میدهند که متخصص مرورشان کند و این کار ده دقیقه از یک جلسه بیشتر نمیگیرد.
کجا نگهش دارم؟+
جایی که در چند ثانیه به آن برسی: در اپ، بهشکل اسکرینشات در گوشی، و ترجیحاً یک نسخهی کاغذی در خانه. سرعت دسترسی تمام ماجراست.
این همان «قرارداد عدم خودکشی» است؟+
نه، و تفاوتش مهم است. قرارداد از تو قول میخواهد؛ برنامهی ایمنی به تو گام میدهد. فقط دومی پشتوانهی پژوهشی دارد.